สิ่งที่มนุษย์ทุกคนมีและไม่มีวันหมดไปได้คือ “ความรัก”
แต่สิ่งที่มนุษย์มีความจำกัดคือ “ความอดทน”
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆไว้.......เพื่อให้รักนั้นยืนนาน
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม...
เมื่อใดที่ไม่มี “ความรัก” “ความอดทน” ก็ไม่มี
สิ่งใดที่เคยอดทนได้....ก็เปลี่ยนแปลงไป
สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ....กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา
และท้ายที่สุด........
“เรา” ก็เป็นฝ่ายทิ้ง “รัก” นั้นให้จบลง
แต่ยังมีความจริงอีกอย่างหนึ่งที่คนเรามักมองข้ามกันไปบางครั้ง
ความรักของเราอาจจบลง.....ทั้งที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ
เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่ง“ความอดทน”
บอกให้เราต้องไป....ไปทั้งๆที่ยังรัก
เพราะหากรักแล้วยังต้องเจ็บต้องช้ำทางเลือกที่ดีที่สุดก็น่าจะหมาย
ถึงการจากไปในวันนี้เพื่อที่จะเข้มแข็ง...เพื่อที่จะลุกขึ้นได้ใหม่....
ในวันข้างหน้า